Het leven gaat door in vluchtelingenkamp Zaatari

Dit artikel verscheen 30-01-2013 in De Groene Amsterdammer

Ik zag haar twee weken en twee dagen geleden lopen in de zesde straat en een week later zijn we getrouwd’, zegt Mohammad Mayou Ayesh, 23, met een grijns. Zijn kersverse vrouw Nawar, ook 23, glimlacht bescheiden. Ze had al verscheidene aanzoeken gehad, vertrouwt ze mij later toe, ‘maar voor hem ben ik bestemd.’

Het lot heeft hen inderdaad bij elkaar gebracht, want ze komen uit geheel andere delen van Syrië. De zesde straat bestaat uit tenten. Mohammad en Nawar wonen met meer dan zestigduizend mensen in Zaatari, een kamp dat zich twee kilometer uitstrekt in de woestijn van Noord-Jordanië. In de zomer is het stoffig, in de winter nat en koud. Sinds het begin van dit jaar kwamen er dertigduizend bewoners bij.

Er wordt veel getrouwd in Zaatari. Naqil Bardash heeft net een tweede trouwjurk gekocht voor zijn klerenwinkel. De mouwloze witte jurken zijn met kant en pailletten bewerkt. Hij verhuurt de jurken voor achttien euro per dag, gemiddeld twee tot drie dagen per week, zegt hij vanachter zijn toonbank waar mascara en blonde haarverf zijn uitgestald.

Bardash is een van de meer dan honderd winkeliers langs de hoofdstraat van Zaatari. Van alledaagse dingen als verse groente, cafés met namen als Vrijheidscafé, tot satellietschotels en parfum – het kamp heeft zijn eigen economie.

Vluchtelingen worden in hun basisbehoeften voorzien door hulporganisaties. Dagelijks wordt er twaalfduizend ton brood uitgedeeld. Elke twee weken krijgt iedereen voedselpakketten met linzen, rijst, pasta, suiker en producten als thee, humus en tomatenpasta. Maar er is constant gebrek aan middelen, het World Food Programme waarschuwt dat ze nog maar geld hebben tot maart.

Er gaat ook privé-geld om in het kamp, met name voor sigaretten en etenswaren. Dat zijn ook de basisuitgaven van Umm Ziad, die als lerares in de Bahreinse school werkt. De vijf­koppige familie woont in een container, een privilege voor langdurige bewoners. Umm Ziad is nu kostwinner en van haar salaris heeft ze onder meer de gasbrander, televisie en satellietschotel betaald. Elektriciteit stelen ze, net als iedereen, van de straatverlichting.

Iedereen hunkert om naar Syrië terug te keren. Honderden mensen pakken hun biezen nu al; elke dag rijden er volle bussen terug naar de kogels over de grens. ‘Deze leefomstandigheden zijn mensonterend’, zegt de vertrekkende Abu Hassan. Maar velen zijn binnen een paar weken terug.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s