Libanon ontvangt Syrische ‘bezoekers’

Dit artikel verscheen 1 augustus , 2012 in de Groene Amsterdammer

Beiroet – Matrassen, tapijten, dekens, vuilniszakken met bezittingen, alles is te vinden op de daken van de auto’s die elkaar de grens over volgen. Elke minuut komt er weer een voorbij rijden, met families op elkaar gepropt tussen de bagage. De escalatie van de gevechten in Syrië leidt tot een constante stroom van vluchtelingen; na de bom in Damascus tien dagen geleden vluchtten er in twee dagen elf duizend Syriërs de Libanese grens over.

VN-organisatie unhcr heeft inmiddels 34.000 vluchtelingen geteld in Libanon. ‘Maar velen durven zich niet te registreren’, zegt Dana Sleiman, woordvoerder van de vluchtelingenorganisatie van de VN. De meerderheid van de vluchtelingen die unhcr van eten en basis­behoeften voorziet bevindt zich in de noordelijke Akkar-regio en woont in bij gastfamilies. Meer dan de helft zijn kinderen. Het woord ‘vluchtelingen’ is op het bordje buiten een van de noordelijke opvangcentra, een voormalige school, uitgekrast en vervangen door ‘bezoekers’.

De Libanese regering weigert de vluchtelingen te erkennen, en hoewel ze gedeeltelijk betrokken is bij de hulpverlening mogen er geen kampen komen, zoals aan de Turkse en Jordaanse grens. Een grote en door de Libanese regering erkende influx vanvoornamelijk soennitische vluchtelingen zou namelijk de precaire sektarische balans in Libanon, waar zeventien religieuze groeperingen de macht delen, ernstig kunnen verstoren. De demografische invloed van de Palestijnse vluchtelingenbevolking wordt gezien als een aanleiding voor de burgeroorlog die tussen 1975-1990 woedde. Bovendien is Libanon zelf verdeeld over de Syrische crisis.

De een zijn ongeluk is de ander zijn geluk. Naast krakkemikkige taxi’s rijden er ook Porsche- en Audi-suv’s met nummerborden uit Damascus de grens over, op weg naar een van de vijfsterrenhotels in de hoofdstad. Zigeunerkinderen delen flyers uit waarop gemeubileerde appartementen worden aangeboden. Velen proberen een slaatje uit de situatie te slaan; de prijzen zijn omhoog geschoten. Na een dramatisch slecht begin van het toeristenseizoen – zowel de Golfstaten als Saoedi-Arabië spraken een negatief reisadvies uit voor Libanon – is er nu vrijwel geen hotelkamer te vinden. Syrische families in plaats van sjeiks zijn de gasten. ‘De meesten blijven maar een paar dagen en vinden dan een flat’, zegt de jongen achter de balie van het One To One Hotel in Douair Schweir, in de bergen boven Beiroet.

Rijk of arm, de onzekerheid blijft. Mensen die geen middelen hebben om hun verblijf te bekostigen, wacht enkel verveling. In een school in Majdal Ansar, vlak bij de grens, liggen Tikra (20) en Raha (25) op hun matras in een schamel klaslokaal. Tikra studeerde aan de universiteit in Homs, totdat het leger hun huis verwoestte en ze twintig dagen geleden vluchtte. ‘Er is niks te doen, het enige wat we doen is slapen en wachten totdat we terug kunnen.’ Wanneer dat ook moge zijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s